Łeba to nasza miejscowość nadmorska. Bodajże nie trzeba nikomu jej dokładnie przedstawiać, chociaż chyba nie wszyscy znają jej historię, przynajmniej początkowy okres. W tej chwili skoncentrujmy się więc może na tym zagadnieniu. Łeba leży na północy kraju w województwie pomorskim nad rzeką Łebą i Chełstem. Przez pewien czas, w latach 1975 do 1988 należała do województwa słupskiego. To tyle wprowadzenia. Przejdźmy teraz do sedna sprawy – historii miasta. Przygoda Łeby sięga odległych lat, bo zaczyna się już w erze neolitu. Już w tym okresie widoczne były pierwsze ślady zasiedlenia. Świadczyć o tym mogą znalezione przez archeologów narzędzia. Stało się to w okolicy Potęgowa. Linię morza wyznaczają osady, które przetrwały do dzisiaj, jak: Gałęzinowo, Siodłonie, Damno. Grodziska te były kiedyś grodami warownymi, które kojarzą się z kulturą łużycką. Przez lata, gdy w grodziskach toczyło się normalne życie, w okolicy zaczęło przybywać lądu, jednak jeszcze cały czas obszar ten był w większości podmokły. Przez okolicę przetoczyli się Goci (plemię wczesno germańskie). Dowodem na to, że zjawili się oni w tych okolicach jest kamienny krąg ich cmentarzyska, znajdujący się w Dębinie. Do dziś pozostały tylko 3 głazy pochodzące z tego kręgu. Podobne cmentarze znajdują się w bliskiej okolicy. Gdy Goci odeszli, razem z nimi obszar opuścili zamieszkujący tubylcy i przez pewien czas okolica nie była zamieszkała. Kolonia Łeba powstała w późniejszym czasie na mierzei. Niechybnie założyli ją Pomorzanie używający języka kaszubskiego. Domyślamy się, że było to w VIII wieku. Od wieku XIII na ten obszar poczęli przybywać kolonizatorzy germańscy. W tenże sposób Niemcy i Kaszubi stali się sąsiadami, choć tym pierwszym z trudem było przyzwyczaić się do życia w Łebie. Jednak warunki życia panujące w grodzisku nie były przeszkodą dla Zakonu Krzyżackiego, który postanowił dla własnych celów wykorzystać położenie strategiczne przy ujściu rzeki.
Polecamy także: noclegi w Karwi.